In de herfst richten de (ex-)studenten Fred Hermsen (zang), Rolf Hermsen (gitaar), Michiel Brandes (gitaar), Igor Roovers (bas) en Dick van der Vaart (drums) The Tapes op. Als blijkt dat Fred als zanger niet geschikt is, zingt broer Rolf en doet Fred het management en schrijft hij mee aan de teksten. Het viertal klinkt als de Nederlandse Talking Heads, maar invloeden komen ook van o.a. Captain Beefheart en het op dat moment opgang makende Engelse Magazine. Daarnaast gaan de verschillende voorkeuren van de leden ook uit naar funk, jazzrock en pop.

De band maakt snel naam als veelbelovend en treedt veel op in Amsterdam en omgeving ondermeer als voorprogramma van Talking Heads. Voor Plurex wordt You Just Can't Sleep met een minimaal budget op een achtsporen recorder opgenomen. Ondanks het demogeluid wordt de plaat zeer goed ontvangen en verkoopt beter dan verwacht. Major label Vertigo neemt de plaat onder z'n hoede en verzorgt de distributie. Het Britse New Musical Express schrijft: `The Tapes have that undefinable something'. Aan het eind van het jaar gaat de groep samen met stadsgenoten The Nits op tournee, wat resulteert in een blijvende vriendschap tussen de twee bands.

Na de elfsteden tour stopt Dick van der Vaart als drummer, hij wil zijn tijd in zijn studie medicijnen stoppen. Peter Meuris volgt hem op. In de zomer wordt in de Music Farm Studio in Baambrugge onder leiding van de Amerikaanse producer Don Willard Party opgenomen. Aanvankelijk zal de plaat weer bij Plurex verschijnen en door Phonogram gedistribueerd worden, maar dat wordt afgeblazen. De groep gaat met de kant en klare lp langs diverse maatschappijen in binnen- en buitenland, maar zonder resultaat.

Als het Amerikaanse Passport de groep een contract aanbiedt, is het zelfvertrouwen weer terug. In het voorjaar komt Party dan eindelijk uit. De groep geeft meer vorm aan het eigen gezicht en de opnamen klinken een stuk beter. Het materiaal stamt net als de nummers van You Just... uit de begintijd. Voordeel hiervan is dat het werk heeft kunnen rijpen, waardoor de nummers duidelijk aan diepgang hebben gewonnen, maar nadelig is dat een aantal stukken nog steeds sterk aan Talking Heads doet denken, het stempel waar The Tapes nu juist onderuit proberen te komen.

Om het geluid te kunnen verdiepen wordt toetseniste Huba de Graaff (Transister) aangetrokken. De samenwerking bevalt echter niet, tijdens de opnamen van het laatste album verlaat ze de groep. Ze wordt als gastmuzikante op de hoes vermeld. On A Clear Day wordt in maart onder leiding van John Leckie (Human League, XTC, Magazine) in de Dali Press Studio (Nederland) opgenomen met gastbijdragen van toetsenist Dennis Duchhart, Henk Hofstede en Michiel Peters van The Nits (achtergrondzang) en zangeres Mathilde Eleveld (beter bekend als Mathilde Santing). De plaat wordt door Passport wereldwijd uitgebracht. De twaalf nummers zijn zelfs nauwelijks meer new wave te noemen. Ondanks lovende kritieken doet de plaat bitter weinig. Na de opnamen blijft Duchhart als groepslid aan en in de tour ter promotie van On A Clear Day trekt Mathilde Eleveld mee voor extra zang en ter verzorging van het voorprogramma.

De groep is door het uitblijven van succes voor On A Clear Day zo gedesillusioneerd dat men in goed overleg besluit het bijltje erbij neer te gooien. De formatie is al nooit vreselijk gecharmeerd geweest van het clubcircuit. Tijdens het afscheidsoptreden in Paradiso werpt de band letterlijk de handdoek in de ring. Later zullen we diverse leden terugzien als vaste begeleiders van Mathilde Santing.