De instrumentale band Special Thanks speelt een mengeling van funk, jazzrock, symfonische rock en pop en bestaat uit Hans Croon (zang, gitaar, saxofoon), Bert Croon (zang, piano), Klaas Jonkmans (zang, drums), Jan de Kruijf (zang, bas), Frank Hessels (gitaar) en Huba de Graaff (viool).

Wanneer de gebroeders Croon samen met De Kruijf en Jonkmans besluiten om geheel andere muziek te gaan maken, wordt Special Thanks opgeheven en de groepsnaam veranderd in The Dutch. Hessels verlaat de groep en violiste Huba de Graaff komt terecht bij Robert-Jan Stips' Transister.

The Dutch is met het nummer Better Than The Movies te horen op de verzamel-elpee Groeten Uit Amsterdam.

Een sessie voor het radioprogramma VARA's Popkrant bezorgt de groep enige naamsbekendheid en dat leidt tot verschillende boekingen. Platenmaatschappij Red Bullet/CNR toont serieuze interesse.

De eerste mini-elpee Working In Los Alamos verschijnt in eigen beheer, omdat het platencontract op het laatste moment afketst. De muziek op het vijf songs tellende album (drie radio-opnamen en twee live-nummers) lijkt een kruising tussen Van Der Graaf Generator en Joe Jackson. Gedragen vocalen, met grote contrasten tussen hoog en laag, over een ritmisch afwijkend geconstrueerde en met veel overgangen gelardeerde muzikale ondergrond. De teksten van Hans Croon passen in het tijdsbeeld van de jaren tachtig: ze schetsen een somber, maatschappijkritisch beeld van vervreemding, twijfel en afkeer van hypocrisie.

The Dutch staat in april in de voorronde van de allereerste Grote Prijs van Nederland, maar haalt niet de finale. Desondanks trekt de groep, ook door een kleine maar fanatieke schare fans, de aandacht van platenmaatschappij CBS, die de groep een nieuwe mini-elpee, This Is Welfare, laat maken. De gelijknamige single verovert de 25e plaats in de top-40. De groep bereist het clubcircuit, treedt vaak op in de hoofdstedelijke poptempels Paradiso en de Melkweg, doet voorprogramma's van Elvis Costello, Johnny G en anderen en speelt op verschillende festivals. Het grootste publiek bereikt The Dutch via de radio, tv (tweemaal voor VARA's Lijn 3) en op het Malieveld in Den Haag bij de grote anti-kernwapendemonstratie. De tweede single Video (niet op de mini-elpee) flopt echter.

Na twee jaar van bezinning verschijnt het derde album Under The Surface, waarop een verbreding van het muzikale concept te horen is. In de liedjes is ruimte ingebouwd voor viool, cello, harmonica, saxofoon, marimba en synthesizer. De single Another Sunny Day haalt nog wel de tipparade maar de opvolger America weet, ondanks veel aandacht van de VARA-radio, het succes van This Is Welfare niet te evenaren. In mei komt gitarist Klaas ten Holt de groep versterken.

Ondanks de goodwill bij pers en publiek loopt het Dutch-avontuur langzaam af. Hans Croon werkt samen met zangeres Petra Lugtenburg (ex-Cloud Nine) mee aan de elpee La Grande Parade, een initiatief van Henk Hofstede van The Nits, waarop 39 artiesten zich laten inspireren door schilderijen uit de gelijknamige tentoonstelling in het Stedelijk Museum. De bijdrage van Joep Bruijnjé op deze plaat is Het Verhoor.

The Dutch houdt op te bestaan. Op Ten Holt na keren alle leden terug in de formatie Siobhan (spreek uit Sjevon), aangevuld met Petra Lugtenburg. Ten Holt duikt later op in 5 Slag 1 Wijd en Emma Peel.

Siobhan wordt gecomplementeerd met gitarist Frans Heessels. Tussendoor reist Hans Croon mee op de Chinese tour van de Seven Slowhands en is Petra van Lugtenburg te horen als achtergrondzangeres bij The Nits.

De eerste cd van Siobhan, Songs From The Well, waarop gepolijste pop te horen is, verschijnt op Idiot Records, alsmede de twee van het album getrokken singles Paris Rendez-Vous en Sweet Rose, die bescheiden hitjes opleveren.

Siobhan is geen lang leven beschoren en de afzonderlijke leden gaan ieder hun weegs. Hans Croon maakt met de Seven Slowhands een wereldtournee en vervult gastrollen bij Mathilde Santing, en Klaas Jonkmans drumt een tijdje bij de formatie Powerplay.